واین رمضان عزیز

رمضان، فصل شکفتن غنچه های ناشکفته و دوباره شکفتن گل های پژمرده، حکایت التیام بال های شکسته و روایت بارش باران است بر دل تفتیده زمین. رمضان، ماه صعود به آسمان معرفت و جاده ای هموار برای نیل به مقصود است.

رمضان، گاه عروج و نهر جاری آمرزش است.

جان های تیره را تطهیر می کند و راه میان بُر وصل است که جان های پاک را به خود می خواند و روزه در این مسیر اقیانوسی از لطف و رحمت است که هر تشنه ای از این کاروان به قدر تشنگی خود می نوشد، و هر رهگذری به قدر همت خویش بر ساحل معرفت می نشیند و معدودند هشیارانی که چون غوّاص تا قعر آن فرو می روند و گوهر تابناک معرفت الهی به چنگ می آورند و واله و خرسند از این بحر موّاج، پاک و چالاک بیرون می آیند. و من چه می توانم از آن بگویم که رمضان، روایت مگویی است که تا آن را نیابی نتوانی شناخت. چه فرحناک است پای دل در بند محبت او دیدن و دست دل به قنوت او بستن؛ چرا که دستانِ به قنوت بالا رفته، رو به سوی ابر رحمت گشوده خواهند شد، تا از قطراتِ حیاتْ بخشِ بارانِ رحمت، جان را سیراب کنند و سرمست و مدهوش شوند.

آنان که قنوت ندارند از باران محرومند و آنان که بی باران زندگی می کنند، هرگز برقِ زیباییِ زندگی چشمانشان را خیره نمی کند و هرچه می بینند، همه پلیدی و ناپاکی است.

نیایش، پر و بال کشیدن از صحرای تفتیده تنهایی است. نیایش، جامی است لبریز از زلال وصل که در کام خشکیده زندگی ریخته می شود و به آن حیات می بخشد.

نیایش، ما را وصله همرنگ جهان هستی می کند. آن کس که نیایش ندارد نغمه ناهماهنگ است. نیایش، بارقه امیدی است که در فضای دودزده عصر بیخودی و یأس، از اعماق جان بر می خیزد. هیچگاه شادابی و نشاط روح به اندازه زمان نیایش نمی رسد.

نیایش، مونس و همدم تنهایی ها و غربت هاست. نسیمی است که از ابدیت برخاسته است تا مشام جان ما را به عطر خویش بنوازد و ما را در دریای نور غوطه ور کند.

نیایش، پرواز مرغ روح از قفس تن و پر و بال زدن در بی نهایت است. در آن هنگام که تمام خیالات و توهّم های روزانه ما بی پایگیِ خود را نشان می دهد، این خورشیدِ حقیقتِ جان است که روح را به نیایشی فرحناک می خواند. پرواز از ژرفای روح تا قرب پروردگار، یک آه سوزان است و بس.

ماه بزرگ خدا فرا رسید و عطر دل انگیز معنویت در میان مردمان خسته از غفلت ها پیچید و روح مشتاقان را آسمانی تر کرد.

این ماه، ماه تزکیه است، ماه زلال شدن روح و صاف شدن درون؛ ماه فرار از قیود شیطانی و دلبستگی های حیوانی؛ ماه بهترین روزها و شب ها؛ ماه بهترین ساعات؛ ماه تسبیح بودن نَفَس ها و عبادت بودن خواب ها. این ماه هم رنج دارد و هم لذّت. آمیخته ای است از عُسر و یُسر و سختی و آسانی.

سختی اش در گرسنگی و تشنگی و مبارزه با امیال و غفلت ها و زیاده گویی ها و پرخوری هاست و لذّتش در احساسِ نزدیکی به محبوب و استشمام بوی خوشِ غُفران از شکوفه هایِ بهاریِ رمضان و نشستن شبنمِ رحمت بر پیکرِ جانمان در سحرگاهان آن. معصومه داوودآبادی

با تشکر از : سرکار خانم فاطمه خمسی